İşte Şimdi ANNE-BABA Olduk

Anne olmak her kadının hakkı olsa gerek.Bizler dünyaya gelirken bile içimizde annelik duygusuyla geliyoruz dünyaya..Böylesi muazzam bir duyguyu dilerim her kadın yaşar.

Kalabalık bir ailede yetişmemin en büyük artıları da çocukları çok seviyor olmam sanırım.Ailenin en küçüğü olunca ve 5 kardeşe sahip olunca gelsin yiğenler? ilk yiğenim ben 6 yaşımdayken doğdu..Ablamın ve bebeğin bakımı için uzun bir müddet bizimle kaldılar,hal böyle olunca evin en mutlusu bendim tabi.o yaşta bir bebeğin altı nasıl değiştirilir,bebek nasıl tutulur,bebek ne için ağlar hepsini ögrenmiştim.Sanki  ben ilk 6 yaşımda anne olmuştum.Annelik içgüdüsü bana taa o zamanlardan içime yerleşmişti bile..Büyüyünce ne olacaksın dediklerinde “anne olucam ben” derdim..

Zaman geçti,büyüdüm.Üniversite bitti,güzel bir işim oldu.Aşık olduğum adamla da evlenmiştim. Daha ne isterim ki! Tabiki çocuk? Eşimle oturup konuştuk,ve çocuk sahibi olmaya karar verdik.Kararımızdan tam 1 ay sonra sonra hamile olduğumu ögrendim..(Merak edenler için; evet bende bu kadar hızlı olacağını düşünmemiştim.)hamile olduğumu ögrenme hikayemde ayrıca komik.Hemen anlatayım;Üniversiteden arkadaşımın işyerine ziyarete gitmiştim.Onlarda bizim gibi çocuk yapmaya karar vermişlerdi ve arkadaşım sohbet anında; “ben birşeyler hissediyorum acaba hamile olabilir miyim?” diye sordu. Bende ; “hemen bir eczaneden gebelik testi alıp bakalım” dedim. Yalnız bana ne oluyorsa ondan heyecanlıydım.Sonra ben bir koşu en yakın eczaneden gebelik testi almaya gittim.Alırken de eczacı 2 tane almam gerektiğini,yanlış bakma durumunda diğerini kullanmamızı önermişti.Neyse ki hemen soluğu arkadaşımın yanında aldım.Eline tutuşturup; “hadi!” dedim.Içeri girdi bir süre sonra çıktı ama hamile değildi,haberi alır almaz sarıldım,üzülmüştü.Sonra bana; “diğerini de sen dene,hadi.” dedi. O an büyük bir ter boşaldı benden,sanki buna hazır değildim ama bir yandan da deli gibi istiyordum.Cesaretimi toplayım aldım testi ve girdim lavaboya.Uzun  ir bekleyişten sonra testi yaptım.Sonuç : pozitif! Ne,nasıl yani,hamile olan ben miyim yani dedim.Ağlıyordum ama neye ağlıyordum bilmiyorum.Şaşkınlığıma mı, heyecanıma mı..Artık ben tek değildim dedim kendi kendime.Arkadaşımla sarıldık,hem ağlayıp hem güldük sevinçten.Hemen telefona sarılıp eşime mesaj attım : “Baba oluyorsun!” diye.Eşim heyecandan telefonu yüzüme kapattı? Sonra tekrar arayıp ;”ne nasıl yani,bu kadar çabuk mu,allahım heyecandan öleceğim,inanılmaz mutluyum!” gibi bir sürü heyecanla karışık sevinç naraları attı.Sonra bir baktım yarım saat içinde yanımdaydı.Tabi biz hemen hastanenin yolunu tuttuk kan testi yaptırmak için.Sonuçta bu gibi testlerde yanılma payı olabilirdi,bu da bizi çok üzerdi.Neyse kanı verdik ve bahçesinde beklemeye koyulduk.1 saatin sonunda sonucu almaya gitti eşim ben bahçe de beklemeyi tercih ettim.Eşim geldi ve dedi ki : ” İşte şimdi anne baba olduk..”

Hayat bazen bize inanılmaz süprizlerle gelir.Bazen bizi yerin dibine sokacak kadar üzer bazende “gökyüzü”ne çıkaracak kadar sevindirir.Çoğu insan bu heyecanı yaşayıp sağlıklı bir bebek dünyaya getirmek için çırpınıyor.Milyonlarca kadın anne olmak için bir dolu tedaviden geçiyor.O yüzden bazen bu güzel anların kıymetini bilmemiz gerekir.Dilerim her kadın bu mükemmel duyguyu yaşar..

Gökyüzünden sevgiler?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir